Građani BiH, sada, buljeći u pješčanu pustoš oko sebe, vide oazu u kojoj se u prekrasnoj, čistoj izvorskoj vodi, u kojoj se ogleda okolno zelenilo, kupaju obnažene nimfe nadnaravne ljepote. „Europa ZDAJ!“ Ali malo prekosutra! Trulo moralno smeće kod nas se smjesta reciklira u novu političku ambalažu.


Jedino je tako moguće da nam se u lice keze, cinično se proglašavajući našim spasiocima, likovi koji su nas nakon godinu i po dana maltretiranja različite vrste i intenziteta, zadnjih mjesec dana kolektivno silovali i na kraju u zadnji čas odustali od namjere da nas gurnu sa 18 sprata svog ludila


Ništa me više ne nervira (uključujući čak i naše političare) od sklonosti mase koleričnoj izmjeni rospoloženja. Od depresije pred-ratnog stanja ispunjenog strahom i jezom do (u samo par dana!) kolektivne euforije, čiji je stepen takav kao da u utorak ulazimo u Evropsku uniju. I to samo zato što je ponedjeljak rezervisan za pravnu državu.

Tragedija (ovaj put moram izignorisat komičnu dimenziju događaja, jer nam se radi(lo) o glavi) je tim veća, što je upravo dramatičnost te promjene krunski dokaz da su građani ove zemlje - obična stoka. Jer je, zbog lakoće kojom su iz jednog stanja prešli u drugo, zbog euforičnosti, koja ukazuje na olakšanje zbog razvoja situacije (a koja sa Evropom i integracijama, ima samo posredne veze, mada mediji masovno podržavaju stav da je upravo to razlog) evidentno da sukob nije unutrašnje prirode (u njima i njihovim stavovima, etničkoj mržnji i želji da se ponovo poduhvate međusobnog ubijanja) nego da je produciran (i isto tako ugašen) „s vrha“. Ali, njihova reakcija na taj impuls, pristajanje slijeđenja kolektivne direktive uprkos unutrašnjem individualnom neslaganju s njom, spremnost da bespogovorno slijede Vođu (Vođe) u sukob sa mogućim ratnim epilogom, a otsustvo i same pomisli da se takvoj politici i takvom razvoju događaja suprotstave, na bilo koji način, ukazuje na najznačajniji problem ovog društva – na retardiranu javnost, koja je potpuno nesposobna da se ponaša u skladu sa svojim interesima i željama, pa čak i da ih konstatuje, nego kao svoje usvaja dirigovane emocije i stavove, fonkcionišući kao nekakva čudna kombinacija zombija i (sofisticiranog?) robota, navođenog daljinskim upravljačem.


I tek u rijetkim trenucima kad se stavovi njihovih Vlasnika i razvoj događaja poklope s njihovim intimnim željama, daju sebi oduška. Pa sve završi u neprimjerenoj euforiji. I to pogrešno adresiranoj.

Naime, euforičnost s kojom je u javnosti propraćena nada za ukidanje viza (ili se tu radi samo o medijskom drilu i svojevrsnoj „pozitivnoj manipulaciji“?), a čiji je suštinski značaj u nivou prelaska iz samice u kolektivni dio dobro čuvanog zatvorskog krila, ukazuje na to da građani BiH, hronično nesposobni da se suoče sa stvarnošću, po ko zna koji put, biraju da žive u fatamorgani, optičkoj varci, nepostojećem svijetu u svojoj glavi. Naviknuti da više vjeruju vođi nego svojim očima, oni i sada, buljeći u pješčanu pustoš oko sebe, vide oazu u kojoj se u prekrasnoj, čistoj izvorskoj vodi, u kojoj se ogleda okolno zelenilo, kupaju obnažene nimfe nadnaravne ljepote. „Europa ZDAJ!“ Ali malo prekosutra.


Mi, naime (žao mi je što moram kvariti zabavu, ali Partibrejkersi su jedan od mojih omiljenih bendova, a „Hipnotisana gomila“ opet jedna od njihovih mi omiljenih pjesama), nismo NI MILIMETAR(!) bliže „Evropi“ nego što smo bili prije ovih "nadanja". I ta priča sa Evropskom unijom je, na žalost(!) potpuno identična pričama o referendumu u Republici Srpskoj ili onoj o njenom ukidanju. Istog, ili možda čak još manjeg, nivoa ostvarivosti.


Ključni problem u čitavoj stvari, temeljno je neshvatanje da Evropa (o kojoj je riječ i koja je jedino važna) nije mjesto nego ideja. I da su, upravo zbog toga, Švicarska i Norveška, recimo u „Evropi“ iako nisu članice Evropske unije, a da to Bugarska i Rumunija nisu i (u najmanju ruku) zadugo neće biti iako su članice Saveza. Euforična masa, koja je u sebe usisala i kompletnu političku scenu, većinu medija i onog što se zove intelektualnim i kulturnim establišmentom, očito ne shvata da cilj nije (ili bar ne bi trebao biti!) ulazak u nešto, bar ne bukvalni, kako se to u nas uglavnom shvata, u Evropu kao neku vrstu slastičarne ili sex-shopa (kako ko šta voli), nego taj ulazak možemo shvatiti samo metaforički, tj. radi se o prihvatanju evropskih standarda, uljuđivanju, civiliziranju, transformaciji sebe i svoje okoline do nivoa u kome će i jedno i drugo biti poželjni i ugodni. U „Evropu“ se, dakle, ne odlazi, nego „Evropa“ dolazi. Tj. stvara se na licu mjesta. A sve ostalo (institucionalni okvir pripadnosti) je manje-više sporedno.


EU godbye!!!

Admir Rahmanović

bhmagazin.com

Bookmark

Email This

Hits: 317

Komentari (0)

RSS feed Comments

Napišite komentar

Prikaši/Sakrij formu za unos

Ime

Email

Komentar smaller | bigger

Subscribe via email (Registered users only)

I have read and agree to the Terms of Usage.

Upišite prikazane znakove

Dodaj konetar